Soms word ik wakker met een liedje in mijn hoofd. De tekst heeft dan vaak te maken met wat er die dag gebeurt of waar ik steun aan de tekst heb.
Al lopend over de graanvelden in Fawdington zat er een liedje in mijn hoofd. Dat bleek later Fields of Gold te zijn. Sting. Hij componeerde dat voor zijn vrouw omdat zij vanuit hun cottage uitkeken op graanvelden. Nooit geweten, ik hoorde alleen de melodie in mijn hoofd op dat moment.
Toen ik veel later weer thuis was van de vakantie hoorde ik spontaan op de radio deze melodie en ik was direct weer terug in Fawdington. Met alle emoties die daarbij hoorden: een knoop in mijn maag, verdriet, heimwee, noem het maar op. Leuk liedje.
Nog steeds heb ik iets met dat liedje. De tekst pas ook precies in het gevoel dat ik heb over het liefdesverhaal van Ethel en Arthur.
You’ll remember me when the west wind moves
Upon the fields of barley
You’ll forget the sun in his jealous sky
As we walk in fields of gold
So she took her love
For to gaze a while
Upon the fields of barley
In his arms she fell as her hair came down
Among the fields of gold
Will you stay with me?
Will you be my love?
Upon the fields of barley
We’ll forget the sun in his jealous sky
As we lie in fields of gold
See the west wind move like a lover so
Upon the fields of barley
Feel her body rise when you kiss her mouth
Among the fields of gold
I never made promises lightly
And there have been some that I’ve broken
But I swear in the days still left
We’ll walk in fields of gold
We’ll walk in fields of gold
Many years have passed since those summer days
Among the fields of barley
See the children run as the sun goes down
Among the fields of gold
You’ll remember me when the west wind moves
Upon the fields of barley
You can tell the sun in his jealous sky
When we walked in fields of gold
When we walked in fields of gold
When we walked in fields of gold