De muziek speelt een belangrijke rol in mijn leven en dus ook in het verhaal over mijn vorige leven.
Mijn vader speelde al saxofoon in een muziekvereniging voordat ik geboren was. Hij oefende als het ware naast de box. Later wilde ik ook graag een instrument bespelen en ik ging op mijn 7e op les, eerder mocht niet want dan had ik mijn definitieve gebit nog niet. En ik maar zeuren: mag ik al een instrument bespelen?
In de jaren 60 en 70 speelden we in een brassband in Middelburg en we gingen als gezin een aantal keer naar het Brassband concours in Londen, The Finals.
De allereerste keer dat ik mee ging naar Engeland gingen we met de ferry Zeebrugge – Dover over. Ik kreeg een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen bij het zien van de krijtrotsen. “Vaag type”, dacht ik bij mezelf, “Waarom maakt dat me nu zo emotioneel?”. Ik had geen idee. Snel tranen afvegen voordat iemand het ziet en gewoon door.
Hetzelfde overkwam me bij het slotconcert van The Finals. Hier werd het ‘God Save the Queen’ (volkslied) gespeeld en weer die tranen. Bleek ook nog dat ik vrijwel de hele tekst kon meezingen, nu is dat niet zo’n kunst omdat het veel dezelfde tekst is, maar goed. Verbazing dus omdat ik ergens diep van binnen iets herkende, maar ik wist niet wat precies. Ik kon er niet de vinger op leggen, vreemd was het wel. En gewoon weer door.
Dertig jaar later werd me veel duidelijk.
We kampeerden in de buurt van Helmsley en we wilden graag een brassband concert bijwonen, dus wij naar de touristinformation. Nee, zij wisten nergens van. Toen kwamen we op het pleintje net om de hoek en daar speelde een brasskwartet als promotie voor het concert van de volgende avond. Last Night of the Proms was het thema. We hebben genoten. Rule Brittania, God Save the Queen, hymnes en veel ons bekende nummers. Het was een trip donw memorylane en ik kreeg een brok in mijn keel die de volgende dag nog niet weg was en de tranen over mijn gezicht. Heel nationalistisch hebben we met Engelse vlaggen zitten zwaaien.
Hier wil ik blijven, hier wil ik in meespelen, dit is wat ik wil. Niks meer terug naar huis. Al moet ik in het Railway Museum kaartjes verkopen (note: museum is gratis), mag ik hier blijven alsjeblieft?
Alsjeblieft??
En ook nu gewoon weer door. Want ik wil het de kinderen niet aandoen om in een tuttig uniform naar school te moeten met de bagger als schoollunches.